Przejdź do głównej zawartości

Odkryto pulsar milisekundowy w układzie podwójnym zaćmieniowym

Korzystając z danych uzyskanych z radioteleskopu FAST (Five-hundred-meter Aperture Spherical radio Telescope), zespół naukowców odkrył w gromadzie kulistej M92 pulsar milisekundowy w układzie podwójnym zaćmieniowym.


Nazwany PSR J1717+4307A lub M92A, jest pierwszym znanym pulsarem w M92 z okresem rotacji wynoszącym 3,16 ms.

Dalsze obserwacje wykazały, że składniki tego układu podwójnego okrążają się po kołowej orbicie z okresem orbitalnym równym 0,2 dnia i promieniem 120 000 km. Towarzyszem pulsara jest gwiazda o masie 0,18 masy Słońca, ewoluująca do postaci podolbrzyma.

Ze względu na ciasną orbitę materia z towarzysza jest pochłaniana przez pulsara. W układach tego typu pulsary zwykle gromadzą materię od swojego towarzysza.

Od czasu odkrycia pierwszego pulsara w 1967 roku, w naszej galaktyce znaleziono tysiące pulsarów. Chociaż niektóre z nich znajdują się w płaszczyźnie galaktyki, zaobserwowano także populacje pulsarów w gromadach kulistych krążących wokół Drogi Mlecznej.

Takie pulsary są przydatnym narzędziem do badania zupełnie innego środowiska: gęstych jąder gwiazdowych należących do gwiazd mających 10 mld lat. Do tej pory w 30 gromadach kulistych odkryto 157 pulsarów.

M92A został odkryty 9 października 2017 roku podczas uruchamiania FAST. Naukowcy oczekują, że dzięki temu radioteleskopowi zwiększy się liczba odkryć, które poprawią ich zrozumienie populacji pulsarów w Drodze Mlecznej, oraz powiązaną astrofizykę ewolucji masywnych gwiazd i równanie stanu skondensowanej materii.

Opracowanie:
Agnieszka Nowak

Źródło:

Popularne posty z tego bloga

Wykryto największą eksplozję w historii Wszechświata

Naukowcy badający odległą gromadę galaktyk odkryli największą eksplozję obserwowaną we Wszechświecie od czasów Wielkiego Wybuchu. Wybuch pochodził z supermasywnej czarnej dziury w centrum odległej o setki milionów lat świetlnych stąd galaktyki. W trakcie eksplozji zostało uwolnione pięć razy więcej energii, niż przy poprzednim ówczesnym najpotężniejszym wybuchu. Astronomowie dokonali tego odkrycia przy użyciu danych z obserwatorium rentgenowskiego Chandra i XMM-Newton, a także danych radiowych z Murchison Widefield Array (MWA) w Australii i Giant Metrewave Radio Telescope (GMRT) w Indiach. Ten potężny wybuch został wykryty w gromadzie galaktyk Ophiuchus, która znajduje się około 390 mln lat świetlnych stąd. Gromady galaktyk to największe struktury we Wszechświecie utrzymywane razem przez grawitację, zawierające tysiące pojedynczych galaktyk, ciemną materię i gorący gaz. W centrum gromady Ophiuchus znajduje się duża galaktyka zawierająca supermasywną czarną dziurę.

Odkryto najbliższą znaną „olbrzymią planetę niemowlęcą”

Nowonarodzona masywna planeta znajduje się zaledwie 100 parseków od Ziemi. Naukowcy odkryli nowonarodzoną masywną planetę bliższą Ziemi niż jakikolwiek tego typu obiekt w podobnym wieku. Olbrzymia niemowlęca planeta, nazwana 2MASS 1155-7919 b, znajduje się w asocjacji Epsilon Chamaeleontis i leży tylko około 330 lat świetlnych od naszego Układu Słonecznego. „Ciemny, chłodny obiekt, który znaleźliśmy, jest bardzo młody i ma zaledwie 10 mas Jowisza, co oznacza, że prawdopodobnie patrzymy na planetę niemowlęcą, być może wciąż w fazie formowania się. Chociaż zostało odkrytych wiele innych planet podczas misji Kepler i innych podobnych, prawie wszystkie z nich są planetami ‘starymi’. Obiekt ten jest jednocześnie czwartym lub piątym przykładem planety olbrzymiej krążącej tak daleko od swojej gwiazdy macierzystej. Teoretycy usiłują wyjaśnić, w jaki sposób się tam uformowały lub jak tam dotarły” – powiedziała Annie Dickson-Vandervelde, główna autorka pracy. Do odkrycia naukowc

Czy rozwiązano tajemnicę ekspansji Wszechświata?

Badacz z Uniwersytetu Genewskiego rozwiązał naukową kontrowersję dotyczącą tempa ekspansji Wszechświata, sugerując, że na dużą skalę nie jest ono całkowicie jednorodne. Ziemia, Układ Słoneczny, cała Droga Mleczna i kilka tysięcy najbliższych nam galaktyk porusza się w ogromnym „bąblu” o średnicy 250 mln lat świetlnych, gdzie średnia gęstość materii jest o połowę mniejsza niż w pozostałej części Wszechświata. Taka jest hipoteza wysunięta przez fizyka teoretyka z Uniwersytetu Genewskiego (UNIGE) jako rozwiązanie zagadki, która od dziesięcioleci dzieli społeczność naukową: z jaką prędkością rozszerza się Wszechświat? Do tej pory co najmniej dwie niezależne metody obliczeniowe osiągnęły dwie wartości różniące się o około 10% z odchyleniem, które jest statystycznie nie do pogodzenia. Nowe podejście usuwa tę rozbieżność bez korzystania z „nowej fizyki”. Wszechświat rozszerza się od czasu Wielkiego Wybuchu, który miał miejsce 13,8 mld lat temu – propozycja po raz pierwszy przeds