Przejdź do głównej zawartości

Pierwsza egzoplaneta odkryta przez misję K2

Analizując dane zebrane z testowego okresu nowej fazy misji K2 Kepler astronomowie potwierdzili odkrycie pierwszej egzoplanety, po ponad rocznej przerwie w obserwacjach spowodowanej awarią drugiego z czterech kół reakcyjnych sondy.

Aby sonda mogła utrzymywać odpowiednie położenie potrzebne są przynajmniej trzy sprawne koła reakcyjne. Gdy w maju 2013 roku uległo awarii drugie koło, nastąpiło uśpienie misji. Jednak astronomowie i inżynierowie zajmujący się sondą wymyśli, że do tego celu można wykorzystać ciśnienie światła słonecznego. Do tej pory Kepler ma na swoim koncie blisko tysiąc odkrytych planet a kolejne cztery tysiące czekają na potwierdzenie. Kamera na pokładzie sondy odkrywa planety metodą tranzytu. Dochodzi do niego wtedy, gdy planeta przechodzi przed tarczą macierzystej gwiazdy a układ znajduje się dokładnie w płaszczyźnie obserwacji. Można wtedy zaobserwować niewielki spadek jasności gwiazdy i dzięki temu jest możliwe wykrycie planety.

Andrew Vanderburg badał ogólnodostępne dane zebrane podczas testów misji K2 w lutym 2014 roku. Wraz z danymi uzyskanymi ze spektrografu HARPS-North potwierdzono to odkrycie. Spektrograf wykrył kołysanie gwiazdy spowodowane przyciąganiem grawitacyjnym planety krążącej wokół niej. Nowoodkryta planeta otrzymała nazwę HIP 116454b. Jej średnica wynosi 2,5 średnicy Ziemi i okrąża swoją macierzystą gwiazdę po bardzo ciasnej orbicie z okresem obiegu wynoszącym 9 dni. Gwiazda jest mniejsza i chłodniejsza niż nasze Słońce co powoduje, że na planecie nie ma warunków do powstania życia w takiej formie, w jakiej je znamy. Układ jest zlokalizowany w odległości 180 lat świetlnych od Ziemi w kierunku gwiazdozbioru Ryb.

Nowa faza misji będzie między innymi wyszukiwać jasne pobliskie gwiazdy, które mogą posiadać planety, dzięki czemu będzie możliwe lepsze ich zbadanie i dokładne poznanie ich składu chemicznego. K2 będzie też obserwować gromady gwiazd, aktywne galaktyki oraz supernowe. Małe planety, takie jak HIP 116454b, krążące wokół jasnej gwiazdy są idealnymi dla astronomów do prowadzenia naziemnych pomiarów ich masy. Korzystając z pomiarów K2 wielkości oraz pomiarów masy z urządzeń naziemnych astronomowie mogą wyznaczyć gęstość planety by ustalić czy jest ona skalista, wodna czy gazowa. Dzięki misji Kepler wiadomo, że planety większe od Ziemi ale mniejsze od Neptuna są dość powszechne w galaktyce. Odkąd w maju 2014 roku miska K2 oficjalnie rozpoczęła swoją pracę, sonda obserwowała ponad 35.000 gwiazd i zebrała dane o gromadach gwiazd, gęstych obszarach formowania się gwiazd i kilka obiektów planetarnych w naszym Układzie Słonecznym.

Źródło: Kepler

Urania - Postępy Astronomii

Popularne posty z tego bloga

Wykryto największą eksplozję w historii Wszechświata

Naukowcy badający odległą gromadę galaktyk odkryli największą eksplozję obserwowaną we Wszechświecie od czasów Wielkiego Wybuchu. Wybuch pochodził z supermasywnej czarnej dziury w centrum odległej o setki milionów lat świetlnych stąd galaktyki. W trakcie eksplozji zostało uwolnione pięć razy więcej energii, niż przy poprzednim ówczesnym najpotężniejszym wybuchu. Astronomowie dokonali tego odkrycia przy użyciu danych z obserwatorium rentgenowskiego Chandra i XMM-Newton, a także danych radiowych z Murchison Widefield Array (MWA) w Australii i Giant Metrewave Radio Telescope (GMRT) w Indiach. Ten potężny wybuch został wykryty w gromadzie galaktyk Ophiuchus, która znajduje się około 390 mln lat świetlnych stąd. Gromady galaktyk to największe struktury we Wszechświecie utrzymywane razem przez grawitację, zawierające tysiące pojedynczych galaktyk, ciemną materię i gorący gaz. W centrum gromady Ophiuchus znajduje się duża galaktyka zawierająca supermasywną czarną dziurę.

Odkryto najbliższą znaną „olbrzymią planetę niemowlęcą”

Nowonarodzona masywna planeta znajduje się zaledwie 100 parseków od Ziemi. Naukowcy odkryli nowonarodzoną masywną planetę bliższą Ziemi niż jakikolwiek tego typu obiekt w podobnym wieku. Olbrzymia niemowlęca planeta, nazwana 2MASS 1155-7919 b, znajduje się w asocjacji Epsilon Chamaeleontis i leży tylko około 330 lat świetlnych od naszego Układu Słonecznego. „Ciemny, chłodny obiekt, który znaleźliśmy, jest bardzo młody i ma zaledwie 10 mas Jowisza, co oznacza, że prawdopodobnie patrzymy na planetę niemowlęcą, być może wciąż w fazie formowania się. Chociaż zostało odkrytych wiele innych planet podczas misji Kepler i innych podobnych, prawie wszystkie z nich są planetami ‘starymi’. Obiekt ten jest jednocześnie czwartym lub piątym przykładem planety olbrzymiej krążącej tak daleko od swojej gwiazdy macierzystej. Teoretycy usiłują wyjaśnić, w jaki sposób się tam uformowały lub jak tam dotarły” – powiedziała Annie Dickson-Vandervelde, główna autorka pracy. Do odkrycia naukowc

Czy rozwiązano tajemnicę ekspansji Wszechświata?

Badacz z Uniwersytetu Genewskiego rozwiązał naukową kontrowersję dotyczącą tempa ekspansji Wszechświata, sugerując, że na dużą skalę nie jest ono całkowicie jednorodne. Ziemia, Układ Słoneczny, cała Droga Mleczna i kilka tysięcy najbliższych nam galaktyk porusza się w ogromnym „bąblu” o średnicy 250 mln lat świetlnych, gdzie średnia gęstość materii jest o połowę mniejsza niż w pozostałej części Wszechświata. Taka jest hipoteza wysunięta przez fizyka teoretyka z Uniwersytetu Genewskiego (UNIGE) jako rozwiązanie zagadki, która od dziesięcioleci dzieli społeczność naukową: z jaką prędkością rozszerza się Wszechświat? Do tej pory co najmniej dwie niezależne metody obliczeniowe osiągnęły dwie wartości różniące się o około 10% z odchyleniem, które jest statystycznie nie do pogodzenia. Nowe podejście usuwa tę rozbieżność bez korzystania z „nowej fizyki”. Wszechświat rozszerza się od czasu Wielkiego Wybuchu, który miał miejsce 13,8 mld lat temu – propozycja po raz pierwszy przeds